 |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|||
|
Bluesfestival City Theater Schijndel, NL. Oct. 27th 2007 Zaterdagmiddag zijn we al rond 16:00 uur in Schijndel voor de 5e editie van Blues City ’07 in het oude citytheater. Nadat we onze overnachtingspullen hebben afgeleverd bij ons Bed- en Breakfast adres eerst maar even een paar biertjes in een nabijgelegen cafe en zorgen dat we een goede maaltijd scoren. Als we rond 19:00 uur het oude theater binnenlopen blijken we de eerste bezoekers te zijn maar dit veranderd als snel. Phil Bee is nog aan het soundchecken en tegen 20:00 uur is de zaal al voor meer dan de helft gevuld. Phil Bee & The Buzztones mogen het festival openen en het begin voorloopt een klein beetje verwarrend. De aankondiger is op het aanvangstijdstip niet aanwezig en de band weet niet goed of ze al mogen starten of dat ze moeten wachten. De band kiest toch maar eieren voor zijn geld en Bluescity 07 kan van start gaan. Het is mijn eerste muzikale kennismaking met de band en hun optreden bevalt me vanaf de eerste noot. Phil B & The Buzztones is een uitstekend en goed op elkaar ingespeeld team, waarbij vooral het fenomenale stemgeluid van Phil Bee een diepe indruk maakt. De jazzy blues van Phil Bee en zijn band is bijzonder toegankelijk en de muzikanten krijgen alle ruimte om hun individuele kunsten te vertonen. Een fantastisch begin van Bluescity. Als tweede in de rij is Tony Spinner aan de beurt. De Toto-gitarist zie ik dit jaar voor de tweede keer en opnieuw komt Spinner’s muziek niet op me over. Blijkbaar ben ik een van de weinigen die geen feeling heeft met de bluesrock van Tony, want het publiek reageert bijzonder enthousiast op de felle gitaarsolo’s van de blonde zanger/gitarist. Gelukkig is Bluescity een avond met vier totaal verschillende bluesacts, dus in gedachten ben ik al bezig met de volgende act, namelijk Candye Kane. Halverwege Spinner’s set tref ik mijn collega’s Gerda en Ger van Eldik, die voor Bobtjes Blues Pages een interview zullen doen met de Amerikaanse zangeres. Na het interview zal er nog een fotoshoot mogen plaatsvinden, maar dan moet eerst de make-up doos er nog even aan te pas komen. Even geduld hebben dus. Ik had Gerda gevraagd om me even een seintje te geven zodat ik Candye kon ontmoeten in de kleedkamer. Bij aankomst in de kleedkamer is Candye inderdaad zo goed als klaar en mogen er even een paar foto’s gemaakt worden. Miss Kane is niet helemaal te spreken over de ruimte en leidt ons mee naar de naastgelegen biljartzaal. Ze knoopt haar blouse nog even iets verder open en met een flinke sprong duikt ze op het eerste de beste grote poolbiljart. Tja, daar sta je dan als amateur fotograaf met een enorme grijns op het gezicht. “Kom op, knippen man! “, sist mijn vrouw me toe. “Inzoomen, kom op, niet treuzelen!”, roept ze er nog achteraan en met de vinger onophoudelijk op de sluiterknop laat ik de camera maar even ratelen. We bedanken Candye hartelijk en ik weet niet hoe snel ik het resultaat op mijn camera moet controleren. Lijkt goed haha! Als we terugkeren in de zaal is Tony Spinner met zijn laatste nummer bezig en kunnen we ons alvast gaan opmaken voor het optreden van Candye Kane. Het optreden van Candy begint heerlijk. Candy’s geweldige strot knalt door het theater en in no-time heeft ze het publiek voor haar gewonnen met haar prachtige uitstraling. De nummers swingen als een trein en ook haar begeleidingsband (met haar zoon Evan) op drums laten horen dat ze heel wat in huis hebben. Toch begint na een half uur mijn aandacht enigszins te verslappen omdat er niet heel veel variatie in de setlist zit. Ook op het podium gebeurt weinig spectaculairs en staan de muzikanten als zoutpilaren op het podium. Halverwege de set wordt de band aangevuld met een jonge en verlegen gitariste. Hoewel de dame in kwestie speelt als een dijk, wordt de uitstraling van de band er niet door vergroot en begint het optreden van La Kane voor mijn gevoel langzaam dood te bloeden. Ondanks dat het publiek zich ogenschijnlijk goed heeft vermaakt, had ik eigenlijk toch iets meer verwacht van dit optreden. Na de laatste keer ombouwen mogen The Veldman Brothers het festival afsluiten. De soundcheck wordt zo kort mogelijk gehouden om niet te ver op het tijdschema uit te lopen en Brothers beginnen meteen spectaculair met het nummer ‘Waiting’ in plaats van de vertrouwde opener ‘Brothers Shuffle’. Ik geloof dat ik The Veldman Brothers dit jaar al weer voor de tiende keer zie en voel me soms wel eens bezwaard dat ik altijd zeer lovend over de band schrijf. Tja, ook deze keer is het weer niet anders en gelukkig is het ook weer aan het publiek heel duidelijk te merken dat The Veldman Brothers meer is dan een doorsnee bluesband uit Nederland. De uitstraling van Gerrit en zijn gitaarspel is echt een klasse apart en als je dan ook nog eens de beschikking hebt over een fantastische strot, dan ben je voor mijn gevoel een hele grote. Met broer Bennie is het eigenlijk al niet veel anders gesteld. Zijn hammond- en bluesharp spel is van uitzonderlijke schoonheid en zijn warme en loepzuivere stem in ‘Let me love you baby’ en ‘Statesboro Blues’ bezorgen me opnieuw weer de nodige rillingen. Klasse! Wat een passie en wat een energie. Muzikaal klopt werkelijk alles aan deze viermansformatie en ondanks dat ik graag objectief wil blijven, zijn The Veldman Brothers voor mij toch echt de meest complete band van Nederland anno 2007 en dat hebben ze het Schijndelse publiek voor mijn gevoel wel duidelijk gemaakt. Met de toegift ‘Rock me baby’ van BB King komt er veel te snel een eind aan het optreden van The Veldman Brothers en dus uiteraard ook aan Bluescity 07. Ik heb heel veel mensen gesproken over de line-up van deze avond en hoewel de meningen zijn verdeeld zat voor mij de kracht van Bluescity in de kop en in de staart met twee fantastische Nederlandse bands. Voor mij in ieder geval weer het bewijs dat we voor kwaliteit niet zo heel ver hoeven te zoeken. Rond 02:30 uur willen we eigenlijk wel naar ons logeeradres, maar een taxi is op dit tijdstip niet meer te krijgen in het Brabantse. De maestro zelf, Gerrit Veldman, bespaart ons de 3 km lange wandeling en biedt zich spontaan aan om ons naar het logeeradres te brengen. Fantastisch Gerrit!! Organisator Berry van Berkel kan terug kijken op een zeer geslaagd festival. De opkomst was uitstekend en ook het licht en geluid was weer perfect voor elkaar. Veel mensen hebben moeite met de wachttijd tussen de optredens door. Misschien is het dan ook raadzaam om voor een volgende keer tussen het ombouwen door een pauzeact aan het publiek te bieden. De foto's van Schijndel staan rechts op de website.
|
|||
